Beter gezegd: mijn visie op Web 2.0
Ik denk dat er heel veel over te vertellen is, van juichende verhalen over ongekende mogelijkheden om snel op zaken te reageren, samen aan een document te werken, uit alle hoeken en gaten de daarbij vereiste afbeeldingen te verzamelen en ga zo maar door..Maar aan de andere kant de vragen waarop eigenlijk nog geen antwoord kan worden gegeven.
Wat gebeurt er nu eigenlijk met al onze schrijfsels? Kan ik straks alles nog terugvinden en wat doet meneer google, de grote bakbeheerder, ooit nog eens met de inhoud van onze bak?
En hoe hou ik de navigatie zodanig onder de pet dat ik volgende maand overal weer probleemloos door kom, voor het geval ik jullie opnieuw een berichtje toe doe komen?
Hoe sneller en makkelijker zaken worden voorgeschoteld, hoe dichter de bomen in het bos lijken te gaan staan. Of hebben jullie dat gevoel allemaal niet? Ik ben er nog niet uit voor mijzelf......goed dat ik nog een stukje vakantie te gaan heb. Zal mijn aantekeningen goed bewaren, want onthouden lijkt mij na 3 weken italie nauwelijks doenbaar..
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Ik begrijp je gevoel - als je niet dagelijks actief bent met dit soort dingen, dan ben je er gauw weer uit. Maar, ik vind wel dat als je eenmaal hebt gedaan, je ook weer vrij gemakkelijk de weg terug kan vinden. Het is net als fietsen, je verleert t nooit helemaal.
BeantwoordenVerwijderen